ورقه‌‌های نانویی از جنس PLLA (پلی ال اسید لاکتیک) هستند. PLLA و سایر پلی‌‌استرها برای دارورسانی و به‌‌عنوان بخیه‌‌های تخریب‌‌پذیر (جذبی) کاربرد دارند که خصوصیات چسبندگی و مکانیکی متفاوتی دارند. این محققان توانستند ورقه‌‌هایی به ضخامت 23 نانومتر را با استفاده از پوشش‌‌دهی PLLA روی بستری از دی اکسید سیلیکون ساخته، سپس آن را به یک فیلم از جنس پلی وینیل الکل انتقال دهند. بعد از قرار گرفتن اینکه مجموعه‌ی نانویی روی محل برش جراحی، فیلم‌‌های حامل مواد در سالین حل شده و ورقه های نانویی روی موضع باقی خواهند ماند.

ویلیام چن، مهندس زیست‌‌‌پزشکی و داروساز در دانشگاه استونی بروک در نیویورک، می‌‌گوید: «فیلم PLLA با این روش کاملاً الاستیک، سازگار و دارای خصوصیت چسبندگی است.» او اشاره داشت که در آنالیز کلاژن عمقی (دسته‌‌های کلاژنی که بافت اسکار را تشکیل می‌‌دهند) لازم است تا کیفیت درمان زخم تایید گردد.

 بر اساس اظهارات تاکی کا، حداقل سه سال طول می‌‌کشد تا پروژه وارد مرحله‌ی آزمایش‌های کلینیکی شود اما او گمان می‌‌کند که کاربردهای وسیعی مانند ترمیم بافتی، بی‌‌حرکتی داروها و آزادسازی مواد برای مراقبت‌‌های پس از انجام عمل جراحی برای این ماده وجود دارد. او می‌‌گوید: «اگر از 100 دکتر در مورد کاربردهای این ماده سؤال کنید، هر یک ایده‌‌های منحصربه‌‌فردی را پیشنهاد خواهند كرد.»

چن نگران این موضوع است که نتایج آزمایش روی موش‌‌ها با نتایج آزمایش روی انسان یکسان نباشد. در مدل موش، میزان کشش بافت در هنگام کنار هم نگه داشتن لبه‌‌های بریدگی کم است که این امر ممکن است میزان کشش بافتی در حیوانات بزرگ‌تر، مشکلاتی را به همراه داشته باشد.